„O mój Boże, jaka szkoda”

Znając temperament „naszych Młodych” zaczęliśmy od gokartów. Ania natychmiast odnalazła się za kierownicą, a Szymonowi pozostała jedynie flaga do machania. Jednak niczym się nie zraził. Oboje wczuli się w rolę i zdjęcia wyszły niemal jak na wyścigach.

Z powodu pięknej koronkowej sukni z trenem postanowiliśmy poszukać nieco romantycznych tradycyjnych kadrów. Poszliśmy na spacer po parku. Tu zaatakowały nas dwa żywioły. Deszcz, który uparcie siąpił, nie dając za wygraną, oraz stada, wygłodzonych, krwiożerczych bestii, znanych powszechnie pod nazwą komary. Ania opatuliła się w welon jak w moskitierę a my biegaliśmy machając rękami i klepiąc się po plecach i innych miejscach… Kiedy tak radośnie spacerowaliśmy po parku, wpadliśmy na dwie starsze panie, które na nasz widok złapały się za głowy i wskazując na piękny koronkowy tren, który ciągnął się za Anią po chodniku zawołały „o Boże, jaka szkoda”. To był motyw przewodni tej sesji. Za każdym razem, kiedy Ania siadała na trawie, biegała po boisku, czy zmiatała kurz i deszczówkę z bardzo różnych miejsc krzyczeliśmy:
„o Boże, jaka szkoda”, tylko Ania się śmiała i powtarzała ” To tylko raz w życiu”.

Dodaj komentarz