Grunt to dobry początek. Już na schodach pod domem Panny Młodej natrafiłem na wróżkę, która przepowiedziała świetlaną przyszłość Młodym, pszczelarkę, której pszczoły przynosiły niesamowite szczęście i pokerzystów, którzy ograli Młodych do cna.

Potem okazało się, że Młodzi chyba coś napsocili, bo od samych drzwi towarzyszył im radiowóz. Na szczęście nikt nie został aresztowany, a panowie z radiowozu okazali się kolegami z pracy Pana Młodego.

Na plener ponownie wybraliśmy Świerklaniec, bo czemu nie. Okazało się, że jest tam masę miejsc, które nam umknęły za pierwszym razem. Tym razem, jednak nie było ciągnika, jakoś jednak sobie poradziliśmy

Wspólnie plenerowali się:
Dorota i Janusz

„Dzień dobry, bo my jesteśmy nieśmiali i nie wiemy jak się pozuje”. Tak przywitali nas Dorota i Janusz. Faktycznie przez pierwsze pięć minut byli nieco onieśmieleni ciągłym pstrykaniem aparatu. Jednak po chwili wszystko już poszło gładko. Przytulanie, patrzenie sobie w oczy, pocałunki. Wmawialiśmy im, że muszą ćwiczyć przed weselem

Miejsce na plener trafiło nam się urocze. Park w Świerklańcu słynny jest z urokliwych, klimatycznych miejsc. Wykorzystaliśmy je ile się dało w ciągu krótkiego spaceru, łącznie z ciągnikiem, który wdarł się na nasze plenerowe terytorium.

Znając temperament „naszych Młodych” zaczęliśmy od gokartów. Ania natychmiast odnalazła się za kierownicą, a Szymonowi pozostała jedynie flaga do machania. Jednak niczym się nie zraził. Oboje wczuli się w rolę i zdjęcia wyszły niemal jak na wyścigach.

Z powodu pięknej koronkowej sukni z trenem postanowiliśmy poszukać nieco romantycznych tradycyjnych kadrów. Poszliśmy na spacer po parku. Tu zaatakowały nas dwa żywioły. Deszcz, który uparcie siąpił, nie dając za wygraną, oraz stada, wygłodzonych, krwiożerczych bestii, znanych powszechnie pod nazwą komary. Ania opatuliła się w welon jak w moskitierę a my biegaliśmy machając rękami i klepiąc się po plecach i innych miejscach… Kiedy tak radośnie spacerowaliśmy po parku, wpadliśmy na dwie starsze panie, które na nasz widok złapały się za głowy i wskazując na piękny koronkowy tren, który ciągnął się za Anią po chodniku zawołały „o Boże, jaka szkoda”. To był motyw przewodni tej sesji. Za każdym razem, kiedy Ania siadała na trawie, biegała po boisku, czy zmiatała kurz i deszczówkę z bardzo różnych miejsc krzyczeliśmy:
„o Boże, jaka szkoda”, tylko Ania się śmiała i powtarzała ” To tylko raz w życiu”.

Umówiliśmy się na 8:00 rano w Ojcowie. Szalona godzina na zdjęcia. Słońce latem o tej porze jest już jednak bardzo ostre więc musieliśmy kombinować. Na szczęście Ojców to miejsce, gdzie jest pełno drzew i nie trudno o kawałek mniej naświetlonego miejsca. Zamek tez zrobił nam miłą niespodziankę i rzucał cień we właściwą stronę. Dzięki temu udało nam się zrobić śliczne romantyczne zdjęcia narzeczeńskie w pięknej tonacji kolorystycznej. Ja jestem zadowolona Mam nadzieję, że Iwona i Mateusz również.

Z Moniką i Krzyśkiem umówiliśmy się na parkingu o 8:00 rano. Ustaliliśmy, ze wtedy zdecydujemy, gdzie jedziemy. Wybór padł na „Park Zielona” w Dąbrowie. Miejsce jest sympatyczne i często jeździmy tam na spacery rodzinne, ale jeszcze nie zdarzyło nam się tam fotografować, mimo, ze jest to niemal „za rogiem”.

Ten park, był kiedyś przepiękny i zadbany. Alejkami jeździły dorożki. Potem strasznie podupadł i aż było przykro patrzeć jak marnieje.

Wyobraźcie więc sobie jaką mieliśmy niespodziankę, kiedy okazało się, że fontanna w środku parku tryska wodą. W parku byłam po raz pierwszy jakieś 15 lat temu i jeszcze nie widziałam, aby tryskała tu woda.

Monika podsumowała temat krótko – „to specjalnie dla nas”